MILIARD złotych SPŁONĄŁ! Zdjęcia!

Znicze, kwiaty, paliwo. Wydatki Polaków z okazji Wszystkich Świętych mogą sięgnąć nawet miliarda złotych. To okres prawdziwej hossy dla polskich producentów zniczy, którzy za granicą praktycznie nie mają konkurencji – informuje Money.pl

Jak podaje”Rzeczpospolita”, rynek zniczy jest tak niszowy, że nie obejmuje się go analityką rynkową. Aby określić wielkość sprzedaży, możemy jedynie opierać  się na szacunkach producentów. Ci ocenili, że to około miliard złotych rocznie.

Z okazji Dnia Wszystkich Świętych  Polacy wykupią połowę, a może nawet jedną trzecią rocznej produkcji zniczy. Rzeczpospolita wskazała, że polskie firmy są na tym rynku praktycznie monopolistami – import tego produktu zza granicy jest w zasadzie zerowy.

Firma Bisnode twierdzi, kondycja polskich producentów zniczy jest ogólnie dobra. 62 proc. ze 150 przebadanych firm jest w bardzo dobrej i dobrej kondycji finansowej, w słabej 17 proc., a w bardzo złej co piąty producent.

Przed 1 listopada gwałtownie rośnie nie tylko sprzedaż zniczy, ale także chryzantem. Ceny za doniczkę tych kwiatów wahają się od 4 do 20 złotych, z kolei na kwiaty cięte trzeba wydać od 2,4 zł do 3,5 zł za sztukę. Co ciekawe polskie kwiaty importuje nawet … Holandia!

Sporo wydajemy także na paliwo – największą sprzedaż stacje odnotowały 31 października, natomiast te zlokalizowane przy drogach ekspresowych wysokie obroty utrzymają do końca tygodnia.

 

/Money.pl

 

Paweł Rzepecki




Komentarze



Czarna MAŹ! Tyle zostało z człowieka! Tak pracują CZYŚCICIELE! ZDJĘCIA!

Dziennikarze Wirtualnej Polski opisali pracę „czyścicieli” mieszkań po osobach zmarłych, którymi nie ma się kto zająć. „Czyściciel” to nie tylko człowiek od „brudnej roboty”. To także  psycholog, terapeuta. Reportaż Wirtualnej Polski : 

 

W kuchni leży przewrócone krzesło. Pod nim czarna maź. Fetor czuć już na parterze. Tyle zostało z człowieka, który umarł w samotności. Czyściciele ubierają się w białe kombinezony. Wchodzimy sprzątać po śmierci.
Mieszkańców nie dziwiło, że sąsiada z góry nie widzieli od tygodnia. Mógł na wakacje pojechać. Rodzina? Dzwoniła rzadko. Odwiedzała jeszcze rzadziej.

Tacy jak on zwykle umierają samotnie. Upadają na podłogę, nie wstają z łóżka, topią się w wannie. Leżą tydzień, dwa, trzy… Zdarza się, że i pół roku.

Raz sąsiedzi wyczują smród, a policjanci wyłamują drzwi. Innym razem bliscy pomyślą, że telefon milczy zbyt długo. Jedni będą płakać, że nie przyszli wcześniej. Drudzy odetchną z ulgą.

To, co po nich zostało, posprząta Łukasz z ekipą. Idziemy do bloku, gdzie śmierć czuć już na parterze.

Życia różne, a śmierć ta sama
Mieszkanie jest ciasne. Wchodzi się prosto do pokoju. Porcelanowe filiżanki stoją za szklaną gablotą. Książki pokrył kurz. W szafie wisi wyprasowana koszula. Na stoliku walają się paragony, leki, ciśnieniomierz. I pilot z wytartymi guzikami.

Obok łazienka. Z pralką, w której leżą brudne koszulki. Para skarpet została w misce. Nad wanną suszą się spodnie. Przy sedesie czeka niedokończona krzyżówka. Pod nią program telewizyjny.

I kuchnia. Na stole butelki po piwie. Krzesło przewrócone. Pod nim czarna maź. Mieszanina płynów ustrojowych. Zalega w niej parę monet. Ugrzęzły roztrzaskane okulary.

Leżał tu trzy tygodnie. Samotny emeryt.

Po mieszkaniu krzątają się postaci w białych kombinezonach. Zakryte maskami twarze nachylają się nad mazią. Dłonie w rękawiczkach szorują kuchenne kafelki. Odór czuć mocniej z każdym ich ruchem.

– Jak pachnie śmierć? – pytam Łukasza.
– Słodko-kwaśno. Może trochę acetonu ma.

Fetor wnika we wszystko. Książki, dywany i kanapy. Trudno się go pozbyć. Jest mdlący. Niektórzy chcą, żeby z mieszkania wyrzucić wszystko. Zostawić puste pomieszczenia i gołe ściany.

– Ludzie brzydzą się tych rzeczy – rzuca Łukasz, gdy wciska się w kombinezon.

Bucha obłok pary. Ostry zapach chemikaliów miesza się z fetorem. Brunatna maź wsiąka w papierowe ręczniki. Tak znikają ślady po śmierci.

– Życie każdy ma różne, a śmierć jest ta sama… – przez maskę słychać westchnienie.

Mózg ściągasz szpachelką
Telefon czyścicieli dzwoni często. Wiedzą, czego się spodziewać. Wypadek, zgon naturalny, morderstwo. Mogą usłyszeć, że ktoś popełnił samobójstwo. Podciął sobie żyły. Wtedy będzie krew. Bardzo dużo krwi. Ale gorszy jest postrzał. Sprzątnąć trzeba to, co bryzgnęło na ściany.

– Mózg ciężko ściągnąć. To miękka tkanka, która szybko schnie i robi się twarda. Trzy godziny szpachelką.

W ciasnym mieszkaniu zgon był naturalny. Szorują więc posadzkę, framugę i kawałek ściany. Bardzo dokładnie. Ruch przy ruchu. Krzesło, nogi stołu i blat. Całe szczęście, że ciało leżało na kafelkach. Te na parkiecie przeciekają czasem pod spód.

– Płyny ustrojowe to substancje żrące. Znajdują sobie ujście w rogach listew.

Wtedy kapią sąsiadom na głowy. Kuć trzeba podłogi i sufity. Tym gorzej, im jest cieplej. Ciała rozkładają się szybciej. Wszędzie pełzają robaki.

Śmierć była ulgą
Czyściciele słyszą też płacz. Są jak terapueci, ale nie zawsze pocieszają, wspierają. Bo zdarza się, że ludzie płaczą z radości.

Jak wtedy, gdy zadzwoniło rodzeństwo, bo zmarł ich ojciec. Były wojskowy, który ćpał. Tłukł żonę i katował dzieci. Ta śmierć była ulgą.

Innym razem zadzwoniła kobieta, która uciekła od męża. Też ją bił. Ze łzami w oczach opowiadała, jak się cieszy, że tego bydlaka już nie ma. Zapił się na śmierć.

Kolejna też miała męża pijaka. Mieszkała z nim pod jednym dachem. Dom zmienił się w melinę. Spokój odzyskała, gdy znalazła ciało.

– Nie raz człowiek się nie liczy – mówi Paweł, gdy zdejmuje maskę. Odpala papierosa.

Był taki dom, który należał do kogoś zamożnego. Wpuścił ich facet, cieszył się, że teraz ma bańkę na koncie. Chodził po pokojach i patrzył, co jeszcze odziedziczył. Chwalił się znaleziskami, gdy oni szorowali podłogę.

– Ale większość zgonów to rodzinne konflikty. Ktoś o kimś zapomina – Paweł wydmuchuje dym.
– Ile najdłużej ktoś nie mógł sobie przypomnieć?
– Pół roku leżało ciało. Babcia była jak zmumifikowana.

Wtedy czyściciele widzą rozpacz. Bliscy wchodzą do mieszkania i się rozklejają. Płaczą, bo mogli przyjść wcześniej. Zadzwonić. Zapukać do drzwi.

Mógł siedzieć z nami
Samotni umierają w święta. Życie odbierają sobie, gdy w sklepach widzą choinki, a w swoim mieszkaniu pustkę. Słyszą kolędy, których nie mają z kim zaśpiewać. Ich sąsiedzi dzielą się opłatkiem, a im została butelka wódki.

– Nikt nie przyjdzie, bo są w konfliktach. Ktoś jest sam, Wigilia… Najczęściej to samobójstwa – snuje opowieść Łukasz. – Potem bliscy znajdują członka rodziny.
– Wtedy żałują?
– Zastanawiają się. Może trzeba było go zaprosić… Może by żył. Usiadł z nami przy stole.
– I co mówią? – pytam, a w gardle czuję drapanie od chemikaliów.
– Mówią, że czasu nie da się odwrócić. Miał zadzwonić, ale nie zadzwonił. Potem nie odbierał telefonu. Myśleli, że celowo to robi. Nie chce przyjść. Po świętach okazywało się, że ojciec nie żyje.

Samotni umierają też w wakacje. Wtedy, gdy ich dzieci jadą za granicę zarabiać: malują domy w Norwegii, ścinają tulipany w Holandii. Nie ma ich dwa, trzy miesiące. Do rodziców dzwonią rzadko. Czasem wcale. Po powrocie znajdują zwłoki.

– Bardzo przeżywają to, w jaki sposób ktoś umarł. Czy szybko, czy cierpiał. To dla nich najgorsze. Wiedzieć, że samotnie cierpiał.

Bywa, że wpadają w histerię. Jak kobieta, której ojca zamordowano. Histerycznie płakała, wybuchała śmiechem. Na przemian, aż wezwali pogotowie. Dostała zastrzyk uspokajający, po którym siedziała nieruchomo na klatce schodowej. Wtedy mogli posprzątać.

Tonę cukru jeden miał
Paweł wciska peta do popielniczki. – Do roboty – oznajmia, gdy zakłada maskę. Na dłonie naciąga rękawiczki.

Plastikowe worki znów szeleszczą. Lądują w nich kolejne ścierki. Unosi się drażniący zapach chemikaliów. Kuchnia zaczyna wyglądać tak, jakby nic się nie stało. Pozostaną tylko przedmioty.

– Widać, że pan był emerytem. Sporo czasu spędzał w domu. Dużo czytał – rozglądamy się po pokoju.

Na półce kurzy się Tołstoj, poradnik działkowicza, Prus i Wańkowicz. Po mieszkaniu widać, kto był lokatorem. Jeden kolekcjonował strzelby, inny trzymał w pokoju wędki. Znajdowali też monety, znaczki, a nawet tonę cukru. Lokator pędził bimber.

Niekiedy za drzwiami zalegają sterty śmieci, butelek. Tak dużo, że nie widać sufitu. Przytłaczający brud. Rodzin tych zmarłych szuka się tygodniami.

Tego się nie zapomina
To, co zostaje po śmierci, jest ich codziennością. Jednak czasem maź przybiera ludzką formę. Widać w niej odciśnięte rysy twarzy. Ułożenie ciała. Mogą domyślać się, jak wyglądała ta osoba. A niektórych przypadków nie da się zapomnieć.

– Najgorzej sprząta się po dzieciach… – mówi Piotr. – Było raz tak. Tornistry naszykowane, kanapki w lodówce. Szykowali się do wyjścia, a ojciec je nożem zarżnął.
– Psychika siada. Widzieliśmy, jak cierpiały.

Wyobraźnia nie dawała spokoju. Łóżeczka umazane we krwi. Na półce zdjęcia rodzeństwa. O tej zbrodni mówiło się w całej Polsce.

– Była 9-latka, która popełniła samobójstwo… Rodzice nie mogli nawet słowa powiedzieć.

Też musieli sprzątnąć.

Innym razem jechali do staruszków, o których rodzina zapomniała. Nie utrzymywali kontaktu z nikim. Babcia przykuta do łóżka. Tylko dziadek wciąż sprawny.

– Zmarło mu się w łazience, a ona skonała z głodu.

Nie mogła nikogo powiadomić, nie miała jedzenia, nie potrafiła wstać z łóżka.

– Najgorsza ze śmierci. Śmierć głodowa.

Parami też umierają. Raz lekarz stwierdził, że najpierw odszedł mąż. Potem ona dostała zawału. Albo najpierw zapił się ojciec, a dwa tygodnie później syn. Kiedyś widzieli, że na wersalce leżała kobieta, a przy niej siedział mężczyzna.

– W tej robocie widzisz, że życie szybko przemija. Trzeba je brać garściami, bo przelotne jest. Tak jak tego pana tutaj. Żył, żył, żył… I nie ma.

Nawet nie ma już po nim śladu. Kuchnia wygląda jak po świątecznych porządkach. Kafelki się błyszczą, a krzesła ustawione są równo pod stołem.

– Można się bać śmierci po tej robocie?
– Przestało mnie to wzruszać. Jest, bo jest. Musi nadejść. Swoje dzieci też z tą myślą oswajam. Wiedzą, co robię.

Z klatki schodowej odór zniknie za parę godzin. Mieszkanie pójdzie na sprzedaż. Tak, jak większość. Ludzie nie chcą ich trzymać.

/Wirtualna Polska

Paweł Rzepecki




Komentarze



Na cmentarzu POBILI się o ZNICZ!

Według szacunków analityków rynek zniczy w Polsce jest wart miliard złotych. „Gdy zagraniczne koncerny handlowe wchodziły do Polski w latach 90., zupełnie nie rozumiały tego fenomenu” – informuje Gazeta.pl. Na cmentarzu w Toruniu doszło do ostrego starcia.

Dzien Wszystkich Świętych powinien skłaniać do refleksji, zadumy. Powinien być momentem ciszy i skupienia. Niestety w większości jest to głośny, pełen niezrozumiałych wydarzeń dzień w roku, w którym wiele osób może „pokazać się” rodzinie.

Jak relacjonuje nasz czytelnik w Toruniu doszło do ostrego starcia o znicz – przy cmentarnym sklepiku został jeden znicz „z tych droższych” jak mówi sprzedawca. Zgłosiły się po niego dwie osoby – praktycznie jednocześnie.

Doszło do utarczek słownych a następnie bijatyki, która ja szczęście skończyła się niegroźnie, choć zdarzenie według świadków wyglądało poważnie – jeden z mężczyzn rzucił drugiego na stół ze zniczami i chciał okładać go jednym ze zniczy. Na szczęście przechodnie oraz sprzedawca opanowali sytuację.

W trakcie szarpaniny, według relacji świadków jeden z mężczyzn zwyzywał drugiego od „Peowskich ku*ew” i „służących Żydom pedałów”

Rynek zniczy w Polsce wart jest miliard złotych – żaden zagraniczny inwestor nigdy nie rozumiał tego fenomenu.

W 2012 roku natomiast doszło do prawdziwej bijatyki – Akcja rozegrała się na chodniku, od strony ul. Sowińskiego. Poszło o to, że kierująca samochodem kobieta zatrąbiła na dwóch, prawdopodobnie pijanych mężczyzn.

Świadkowie zamieszania wezwali policję. Gdy mundurowi dotarli na miejsce, po uczestnikach bójki nie było już jednak śladu. – W każdym razie nikt się nie zgłosił – ani poszkodowani, ani świadkowie – relacjonuje Joanna Banaszewska z wolskiej policji.

Udział w bójce jest jednak ścigany z urzędu. – W tej sprawie trwa już dochodzenie. Prosimy świadków zdarzenia o pomoc w ustaleniu uczestników – apeluje Banaszewska.

„Pobili się, bo zatrąbiła”

Według relacji internauty, który udostępnił nam film z całego zajścia, dwóm pijanym mężczyznom nie spodobało się, że kobieta z zaparkowanego opla na nich zatrąbiła. Zareagowali agresywnie, a chwilę później wyszedł do nich towarzysz prowadzącej auto. Wtedy zaczęła się walka wręcz, do której dołączył po chwili kolejny mężczyzna.

/TVN,własne

Paweł Rzepecki




Komentarze



Nadchodzi UPAŁ! W Dzień Wszystkich Świętych padnie REKORD?!

Wkraczamy w zaawansowaną jesień, która w przeszłości niejednokrotnie obfitowała w opady śniegu i mróz. Jednak nie tym razem, wszystko wskazuje na to, że może paść rekord temperatury w listopadzie! Słupki rtęci poszybują nawet do 30 stopni. Najcieplej będzie ….czytaj dalej>>

 

Paweł Rzepecki




Komentarze



Pogoda na Wszystkich Świętch – UPAŁ!

Tej jesieni pogoda nieco zaskoczyła – po pełnych słońca  dniach, aura nagle przyniosła niskie temperatury, deszcz i porywisty wiatrem. Ale w najbliższych dniach pogoda znów się zmieni – termometry w niektórych miejscach w Polsce wskażą nawet… 22 stopnie Celsjusza.

We wtorek, 30 października w Warszawie termometry mogą wskazać nawet 22 stopnie Celsjusza. W sobotę słupki rtęci mogą wskazać 15 stopni Celsjusza, a w czwartek w Dniu Wszystkich Świętych 18 stopni.
Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej poinformował, że do końca tygodnia maksymalna temperatura w przeważającej części kraju wyniesie od 15 do 19 stopni, a miejscami nawet 20 stopni, jednak miejscami na południu kraju termometry mogą pokazać ok. 30 stopni.

Nocą nie wystąpią przymrozki – temperatura będzie oscylować w granicach 3- 16  stopni Celsjusza. Wtore, środa i czwartek pogodne – opady deszczu mogą wystąpić w nocy z czwartku na piątek i będą przemieszczać się z zachodu na wschód. W całym kraju będzie wietrznie. Wiatr w porywach osiągnie prędkość 60-70 km/h, a w górach nawet 120 km/h.

/fakt.pl

Paweł Rzepecki




Komentarze